Sanat neden kişiseldir, parçalanmış aile nedir, ana baba ile neden olmaz, gurbet nedir, vatan nedir, sıla nedir, sevgi – din nedir; aslında birçok şey içinde.

Zamanında film Sovyetler Birliği’nde gösterildiğinde Gorki kentinden bir kadın seyirci Tarkovski’ye şöyle bir mektup yazmış.

“Ayna için çok teşekkürler. Her şey, aynen çocukluğumdaki gibi… Bunu nasıl öğrenebildğinizi merak ettim doğrusu. O zaman da tıpkı böyle bir rüzgâr, böyle bir fırtına esmişti … ‘Galka, kediyi dışarı at!’ diye bağıran bir büyükanne … Karanlık bir oda … Gaz lambası da sönmüştü … ve anne yolu gözlemekten sıkışan ruhlar … Çocukta bilincin uyanması, filminizde ne de güzel anlatılıyor!. .. Tanrım, her şey ne kadar da doğru … Gerçekten de annelerimizin yüzlerini tanıyamıyoruz. Ve her şey ne kadar da yalın, ne kadar doğal. Biliyor musunuz, o karanlık sinema salonunda, yeteneğinizin ışıklandırdığı bir perde parçasına bakarken, hayatımda ilk kez yalnız olmadığımı hissettim.”

Edip Cansever’in dizesini hatırlayın: “Bir azarlanmayla ölümünü düşünen çocuklar gibi…”

İzlemek için hemen tıklayıp satın alın.